... og húsið hrynur

Ég var að fá nýjann disk sem er frábær. Hann er með Sage Francis - Still Sick...UrinTrouble heitir hann. Magnaður diskur ef þú fýlar hip hop eða hvað ég á nú að kalla þetta. Indí-trash-euro-pop-metal-fetal-emo-prog-hiphop. Ég þoli ekki þessar endalausu skligreiningar á tónlist, ef ég væri tónlistamaður og væri að gefa út efni þá væri ég ekki hrifinn af einhverjum náungum (sem hafa allir mismunandi skoðanir á öllu) sem að flokka mig í einhverjar óteljandi stefnur á hugi.is. Eða sambærilegum síðum. Frægustu dæmin eru t.d. hvort að Blink 182 eru Pönk rokk, pönk popp, píku popp, píku pönk eða píku pönk rokk trash. Hvað er að fólki? Margt sko, en ég get alveg hlustað á tónlist sáttur þó svo að ég sé ekki búinn að flokka hana í einhverja bullshitt stefnu. Ef ég væri einvaldur þá myndi ég setja upp tvær stefnur: Góð tónlist, sem sagt tónlist sem er ekki samin eingöngu í þeim tilgangi að selja, heldur líka og auðvitað aðalega samin til þess að lýsa hugarástandi sínu, tilfinningum eða hverju öðru sem að manni langar að koma frá sér og í eyru fátæka almenningsins sem að lætur stjórna sér eins og rollu.

Svo kemur motherfucking pósera vibba skifan.is óverpræsd-linkin bizkit-popp tíví- kókaín og drasl tónlist. Ógeð. En því miður þá er sumt af þessu dóti góð tónlist. Hvern er ég að plata. Svo lengi sem ég kaupi hana ekki í einokunnar Skífunni þá get ég  hlustað á hvað sem er sáttur. Annaðhvort downloada ég tónlist eða downloada henni. Kemur fyrir að ég kaupi íslenska diska en mér nægir oftast að heyra lögin í vinnunni eða á tónleikum sem ég nenni ekki að fara á eða labbandi úti í ræsi, á Laugaveginum, þar sem hórurnar standa á hverju horni og dópsalarnir eru svo sýnilegir að þeir gætu rétt eins gengið um með skilti.

En... Laugavegurinn. Þar sem Íslenska menningin á sér stað. Það er mjög skrýtið að labba þessa götu. Fyrir utan, þorláksmessu, menningarhátið?, 17. júní og eitthvað þannig þá er liggur við eina fólkið sem sést þar, þessar svokölluðu menningartýpur. Þó svo að allt sem gerst hefur í lífi mannkynsins teljist til menningar, allt hefur áhrif á það hvernig við lifum í dag það er menning. Skrýtið að kalla strák eða stelpu sem að gengur í gömlum frakka með trefil og heyrnatól: menningarfólk. Eða menningarpakk eins og það er nú oftast orðað, ég er nú ekki sammála þessarri fyrirlitningu á fólki með öðruvísi fatasmekk og auðvitað öðruvísi hugarfar. Gæji á Porsche í Arnarnesinu er alveg jafn mikið menningarfrík. Bara önnur menning, annar lífstíll. Ekkert verri, bara öðruvísi. Skrýtið hvað fólk sem tilheyrir vissum stéttum tekur skyndilega upp á því að líta niður á aðra samfélagshópa sem að það var nú einu sinni partur af. Þá er auðvitað frægasta dæmið gamalt fólk sem að lýtur niður á unglinga. Ég ætla nú ekki einu sinni að byrja á því að röfla um það. Þá gæti ég alveg eins setið hérna í alla nótt og reynt að verða meira fitt með hugarorkunni. Því að þetta er eitthvað sem kemur ekki til með að breytast. Ég sé þó ekki í framtíðina og alltaf er gott að hlada í vonina. Ekki gefast upp fólk.

Ef að þetta er steiktur texti þá er það bara fínt.

Munið bara að ef þið reisið hús á blautum sandi þá er það ykkur að kenna þegar húsið hrynur...... lesið Biblíuna. Fínn manual.

Nýjar hugsanir

Hlutir, hugsanir, álit, tilfinningar, gjörðir og bænir.

Ég var að yfirfara síðuna mína sem ég hef látið liggja kyrra í nokkurn tíma. Það sem ég hef komist að er sú staðreynd að það mætti halda að ég hafi verið á sterkum lyfjum í sumar. Svo útúrsýrðar færslur að ég kom sjálfum mér í uppnám. Ég skildi þó eina færslu eftir sem að mér þykir nokkuð vænt um. Hún er til sýnis hér fyrir neðan.

Ég er búinn að taka nokkrum breytingum síðustu misseri. Hugarfar, líkamsástand og margt fleira hefur breyst til hins betra. Reðurstækkunin átti að vísu nokkuð stórann hlut í máli. En svona í fúlustu alvöru þá er allt nokkuð stabílt fyrir mig núna. Ég er í tveimur góðum störfum, búinn að finna mér fínt áhugamál sem að ég er að fikta í smá á hverjum degi og síðast en ekki síst þá var verið að kynna mig fyrir bestu útvarpsstöð fyrr og/kanski síðar. Gull Bylgjan 90.9 www.bylgjan.is. Klassískir smellir, fullkomið þegar ég veit ekki hvað ég vill hlusta á.

Ég er að vinna í grunnskóla sem að ég má reyndar ekki blogga um, sem er frekar leiðinlegt því að það er svo margt fallegt og skemmtilegt sem að gerist þar. Ég get ekki sagt hvaða skóli það er en hann er í nýju úthverfi Reykjavíkur ekki langt frá Mosfellsbæ. Svo er auðvitað "love of my life" Pizza Höllin. Sem sér um böllinn. Þó svo að það sé margt þar sem má bæta er þetta fínasta félagsheimili. Alltaf gaman að mæta þar til vinnu þó svo að það geti líka verið stressandi sökum geðveikra, óánægðra og orðljótra viðskiptvina. En sumir eru fínir, eins og Laugarásvideo gaurarnir, eðal. Ef að þetta er leiðnlegt efni til að fjalla um þá er svona dálkur hér fyrir neðan, þar sem þú/þið getið skilið eftir álit. Ég mun lesa þau en ég efast um að ég muni breyta mikklu svo að hérna er linkur á aðra síðu sem þú getur bara farði inná núna www.meatspin.com .

Ef þú kýst hinsvegar að halda lestrinum áfram af þínum fúsa og frjálsa vilja þá samgleðst ég þér innilega.

Áhugamál, mér hefur oft verið tjáð að það sé manneflandi að eiga sér krefjandi og skemmtileg áhugamál. Ég hef aldrei átt mér raunveruleg áhugamál, fyrir utan auðvitað ótæmandi áhuga á tónlist. Ég hef oft verið að vasast eitthvað í því sem félagarnir eru að gera og auðvitað hefur það átt sitt skemmtanagildi. Núna er ég búinn að finna eitt stykki sem er að eilífu. Photoshop. Mjög gaman. Eða allavega þangað til að tölvan mín hrynur.

Peningur?

Blehh.....

Hvað kallar maður mann sem að vinnur í BYKO við að bjóða fólki við (timbur).... Viðbjóður, hahahahaha. Hafiði heyrt'ann betri?

Ég er að pæla í því (fyrst að maður er kominn með svona nýja og fansí bloggsíðu) að byrja að blogga eins og 13 ára strákur. Alltaf gaman að lesa svoleiðis. Bróðir minn er einmitt 13 ára strákur. Hann hefur mikið gaman að því að blogga (sjá link). Skemmtileg blogg hjá honum. Alltaf einhverjar sniðugar sögur um sjónvarpið eða páfagaukinn. Ég er ekki að djóka... best að taka það fram. Í svona fimmtíu prósent tilvika sem að ég segi eitthvað við einhvern þá heldur viðkomandi að ég sé að djóka. Það er illa pirrandi. Ég fór til dæmis útí 10/11 um daginn og var kominn með fullt af vörum í körfu. Pulsur, kók og snakk. Svo þegar ég kem að kassanum þá segir afgreiðsludaman: Já heyrðu blessaður félagi sko, við afgreiðum ekkert svona gleðigosa hérna sem að halda allt sé grín. Þannig að eftir það kíkti ég bara til sála og lét hann aðeins lappa uppá sálarlífið mitt.

Hann sagði líka að ég ætti að finna mér eitthvað áhugamál.
Þessi koma til greina:

• Heitir pottar, ég elska að sitja í heitum potti með góða bók. Spurning hvort að það sé áhugamál, það er allavega ekki hægt að ganga í neinn klúbb.
• Tónlist, umm það er eiginlega áhugamál nú þegar. Eða áhugamál? það er eiginlega bara partur af mér, eða partur af umhverfinu mínu frekar. Ég er samt orðinn soldið þreyttur á þessu hávaða, finnst mjög þægilegt að hafa bara hljóð.
  
• Kex, ég hef alltaf haft gaman að góðu kexi. Lítið meira um það að segja.
  
• Drykkja, ekkert spennandi að gera það að áhugamáli. Meira svona helgarhobbí.

Ég held að áhugamálið manns á Íslandi teljist ekki sem alvöru hobbí nema það sé hægt að ganga í einhvern klúbb, sem er stútfullur af gaurum sem að taka viðkomandi afþreyingu alltof alvarlega. Rugl.

Ok sjáumst.